Między ciszą a głosem. Dlaczego?

Ponieważ pomiędzy ciszą a głosem często rozgrywają się historie ludzi, którzy każdego dnia mierzą się nie tylko z diagnozą, ale przede wszystkim z brakiem akceptacji, niezrozumieniem, uprzedzeniem, odrzuceniem, wykluczeniem, ze stygmatyzacją, dyskryminacją.

Jako również pracownik RC fundacji konsultingu i rehabilitacji codziennie dotykam historię, które chcą wykrzyczeć jak trudno wrócić do społeczeństwa, które nie zawsze jest gotowe go przyjąć, więc historia milczy, a człowieczeństwo blednieje wraz z nim jego tożsamość. A przecież choroba nie jest tożsamością, to kim jestem jest niezależne od diagnozy.

Każdego dnia patrzę na dzieci, na moją córkę i myślę sobie, że nie chcę takiej przyszłości dla niej. Nie chcę przyszłości, w której trzeba zadawać takie pytania: Czy jako społeczeństwo potrafimy jeszcze dostrzec człowieka zanim zobaczymy jego diagnozę? Czy potrafimy słuchać bez oceniania? Czy umiemy okazać szacunek komuś, kogo doświadczenia nie rozumiemy?

Kampania ma być początkiem refleksji nad tym jakim społeczeństwem dziś, jutro, za kilka lat chcemy być i do jakiego chcemy przynależeć. Choroba psychiczna, podobnie jak pochodzenie, kolor skóry nie odbiera człowiekowi godności ani prawa do szacunku, do relacji, do pracy, do marzeń, ani do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym.

Pomiędzy ciszą a głosem jest przestrzeń, na różne doświadczenia te dobre jaki i te złe, to od nas zależy jakie doświadczenia chcemy wybrać. To od nas zależy czy pomiędzy ciszą a głosem stanie się coś niezwykłego i ważnego – trwała przemiana, która łączy a nie dzieli.